ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ…
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ
…36 χρόνια μετά τον ηρωικό ξεσηκωμό απέναντι στην αμερικανοκινούμενη χούντα, ενάντια στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, ενάντια στη φασιστική τρομοκρατία και το σύστημα εκμετάλλευσης, το αίτημα για ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ παραμένει ανεκπλήρωτο και πιο επίκαιρο παρά ποτέ. 36 χρόνια μετά, η αστική τάξη και οι εκφραστές της προωθούν μια άνευ προηγουμένου επίθεση στα δικαιώματα και τις ανάγκες της νεολαίας και των εργαζομένων.
ΨΩΜΙ- Η μαύρη, ανασφάλιστη και ελαστική εργασία, η εργασιακή περιπλάνηση και το καθεστώς των STAGE που αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου στη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, παράλληλα με την επιχείρηση διάλυσης του δημοσίου τομέα και τις ιδιωτικοποιήσεις -βλέπε λιμάνια- διαμορφώνουν ένα τελείως διαφορετικό τοπίο στο μέτωπο της εργασίας. Αποτελούν τα αναγκαία μέτρα που χρειάζεται να πάρει το σύστημα για την υπέρβαση τη κρίσης, εις βάρος των εργαζομένων. Ιδιαίτερο στόχο αποτελεί η γενιά των σημερινών αποφοίτων- μελλοντικών εργαζομένων που θα μπει στη παραγωγή και θα βιώσει την εκμετάλλευση με τους χειρότερους όρους.
ΠΑΙΔΕΙΑ- Πιο συγκεκριμένα με το ζήτημα των ΚΕΣ – την de facto αναγνώριση- ίδρυση της τριτοβάθμιας ιδιωτικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα υπό τις Επιταγές της ΕΕ και της συνθήκης της Μπολόνια. Το «πάγωμα» της αδειοδότησης των κολλεγίων όχι μόνο δε σημαίνει απόσυρση τους, αντιθέτως δίνει τη δυνατότητα για μια καλύτερη διαπραγμάτευση των όρων της και της παγίωσης της ιδιωτικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, η οποία θα φέρει απαξίωση πτυχίων, καταστρατήγηση επαγγελματικών δικαιωμάτων, ενώ παράλληλα με τη βάση του 10 εισάγουν περαιτέρω οικονομικούς-ταξικούς φραγμούς στην εκπαίδευση. Ταυτόχρονα προωθείται και η εφαρμογή της αξιολόγησης ως διαδικασία που θα περιφρουρήσει και θα βαθύνει την εφαρμογή της αντί-εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Στόχος είναι η δημιουργία πειθαρχημένων εργαζόμενων χωρίς δικαιώματα, αναλώσιμων, καθώς και η αρχικοποίηση του πλαισίου λειτουργίας του πανεπιστημίου και η υπαγωγή της εκπαιδευτικής λειτουργίας στους νόμους και τις ανάγκες της αγοράς και του κεφαλαίου. Το σχέδιο αυτό του ΠΑΣΟΚ για την εκπαίδευση απαιτεί μια συνολική πολιτική επιθετική απάντηση απ’ ο φοιτητικό κίνημα.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ- Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συνεχίζει στο δρόμο της καταστολής που άνοιξε η ΝΔ και τσακίζει τα δημοκρατικά μας δικαιώματα. Προχωράει στην περαιτέρω αυταρχική θωράκιση του κράτους με τη δημιουργία κατεχόμενης ζώνης στα Εξάρχεια από δυνάμεις καταστολής, τα νέα πογκρόμ συλλήψεων κατά των μεταναστών, τα μαθητοδικεία και τις διώξεις των μαθητών, την αστυνόμευση και τις χαφιεδοκάμερες να παρακολουθούν την κοινωνική και πολιτική μας ζωή στους δρόμους της πόλης. Στο στόχαστρο για άλλη μια φορά βρίσκεται το άσυλο, ακριβώς γιατί αποτελεί εκείνο το λαϊκό κεκτημένο που έχει παίξει κυρίαρχο ρόλο στην ανάπτυξη εργατικών και νεολαιίστικων κινημάτων τις τελευταίες δεκαετίες.
Ενάντια σ’ αυτούς που θέλουν το Πολυτεχνείο να είναι γιορτή, άχρωμο και άοσμο, ενάντια σ’ αυτούς που πιστεύουν ότι οι εξεγέρσεις ανήκουν στα μουσεία, ΠΙΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΝΗΜΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ και τα πολιτικά της προτάγματα, προτάσσουμε το πολυτεχνείο της ανατροπής, το πολυτεχνείο των συνελεύσεων και των διαδηλώσεων, των καταληψιών φοιτητών και μαθητών, το Πολυτεχνείο της αγωνιζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας για νέους, νικηφόρους αγώνες!.
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 11/11 ΩΡΑ 12:00 ΣΤΟ ΑΜΦ 21
Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009
Σάββατο, 09 Μαΐου 2009
Εκδήλωση-Συζήτηση: "ΑΣΥΛΟ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ μετά το ΔΕΚΕΜΒΡΗ"
...Με αφορμή και τις εξελίξεις μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη (νέα κατασταλτικά μέτρα, "ιδιώνυμα", στοχοποίηση ασύλου) που βάζουν στο στόχαστρο τις λαικές ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα, αλλά και την πρόσφατη καταπάτηση του ασύλου στην Πανεπιστημιούπολη(ΕΚΠΑ) στις 27/4 από αστυνομικές δυνάμεις της "ομάδα Δέλτα"...
Η Α.Ε.Π. - Ε.Α.Α.Κ. σας καλεί στην εκδήλωση που διοργανώνει την Δευτέρα 11/5 στις 13:00 στο Μαθηματικό, ΑΜΦΙΘΈΑΤΡΟ 24.
Ομιλητές:
- Κωστόπουλος Τάσος, δημοσιογράφος (ομάδας Ιού)
- Χατζηστεφάνου Άρης, δημοσιογράφος (ΣΚΑЇ)
Πέμπτη, 09 Απριλίου 2009
Σας καλούμε στο Πανελλαδικό Διήμερο των σχημάτων της Ε.Α.Α.Κ. που θα πραγματοποιηθεί στις 11-12 Απριλίου στο κάτω Πολυτεχνείο (Πατησίων) με ώρα έναρξης 16:00.
Η Α.Ε.Π. Ε.Α.Α.Κ. κάνει πάρτυ την Παρασκευή 10/4 μετά τις 11:00 στο Blackbird (Κλεισόβης 5, Πλ. Κάνιγγος)..Σας περιμένουμε όλους!
Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009
«O Δεκέμβρης κοιτά το χτες....
Με τα μάτια στραμμένα στο αύριο...»
6 Δεκέμβρη....
Ο 15χρονος μαθητής Αλέξης Γρηγορόπουλος πέφτει νεκρός από σφαίρες ειδικού φρουρού στα Εξάρχεια χωρίς να έχει προηγηθεί συμπλοκή, χωρίς κανένα τρόπο να απειλείται η ζωή του. Αυτόματα χιλιάδες διαδηλωτών πλημμύρισαν το κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης με πορεία προς τη ΓΑΔΑ συγκρουόμενοι με την άγρια καταστολή, μη διστάζωντας να απαντήσουν στα δακρυγόνα και το ξύλο των ΜΑΤ με πέτρες και οδοφράγματα στα οποία άρχισε να καίει η φλόγα της εξέγερσης!!!Στη συνέχεια καταλήφθηκε η Νομική, το Πολυτεχνείο και η ΑΣΣΟΕ. Για πολλές μέρες το κέντρο της Αθήνας κατακλύστηκε από τα ποτάμια της αγανάκτησης για μια πολιτική που δολοφονεί στην ζωή, στην εκπαίδευση, στην εργασία. Σε όλη την Ελλάδα αντήχησε η φωνή της νεολαίας με εκατοντάδες καταλήψεις στα σχολεία και περισσότερες από 150 καταλήψεις σε σχολές. Η οργή για την τρομοκρατική κυβέρνηση των δολοφόνων, για τις δυνάμεις καταστολής, για ένα σύστημα που δίνει λεφτά στις τράπεζες και σφαίρες στη νεολαία, που στηρίζεται στην άγρια εκμετάλλευση του κόσμου της δουλειάς έγινε πολιτικό μαζικό κίνημα. Γιατί η νεολαία που βγήκε στους δρόμους, ασφυκτιά στο σχολείο – εξεταστικό κάτεργο, παραδίδεται στα επιχειρηματικά ιδιωτικά κολέγια, θέλει πίσω τον κλεμμένο ελεύθερο χρόνο της, βλέπει την αντί – εκπαιδευτική «μεταρρύθμιση» να υποτάσσει την εκπαίδευση στις ανάγκες του κεφαλαίου, περιπλανιέται ανάμεσα στην ανεργία και την ημιαπασχόληση για να ζήσει με 500 ευρώ.
Η εξέγερση του Δεκέμβρη ξέσπασε με θρυαλλίδα την δολοφονία του 15χρονου μαθητή αλλά πυροδοτήθηκε από το εύφλεκτο υλικό της πολύπλευρης επίθεσης στις λαικές ελευθερίες, την οικονομική κρίση, την κοινωνική εξαθλίωση, την απόγνωση και το αδιέξοδο μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, αντιασφαλιστικά μέτρα, ελαστικές σχέσεις εργασίας, ανεπάρκεια της επίσημης Αριστεράς. Βασικά πολιτικά χαρακτηριστικά της εξέγερσης του Δεκέμβρη ήταν, η γενικότερη καταδίκη της κυβέρνησης της Ν.Δ. και του συμπολιτευόμενου ΠΑΣΟΚ, των κεντροαριστερών σεναρίων και του ευρύτερου συνασπισμού εξουσίας, αναδεικνύοντας το «ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ» αλλά και το «ΚΑΤΩ ΚΑΘΕ ΕΠΙΔΟΞΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΑΝΤΙΛΑΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ», η μαζικότητα, η εκρηκτικότητα, η μεγάλη ταχύτητα και ευρύτητα με την οποία διαδόθηκαν οι κινητοποιήσεις σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και σε 25 πόλεις εκτός Ελλάδας, σε θέατρα, σε ΜΜΕ και δημαρχεία (που πολλές φορές οδήγησαν και σε κατάληψή τους). Η δημιουργία κέντρων αγώνα, όπως η Νομική, και η μεταφορά των καταλήψεων σε αυτά. καθώς και οι τάσεις αυθόρμητης δράσης, ειδικά απέναντι σε αστυνομικά τμήματα, στα σύμβολα του καταναλωτισμού (πολυκαταστήματα), τράπεζες, πολυεθνικές, όπου το πιο αυθόρμητο κομμάτι της νεολαίας, οι μαθητές, πρωταγωνίστησαν πετροβολώντας ακριβώς ό,τι ένιωθαν έστω και πρωτόλεια ότι τους δολοφονεί τη ζωή!
Από την άλλη οι προβοκατόρικες ενέργειες με στόχο το λαικό κίνημα δεν έλειψαν. Από την μία οι πυροβολισμοί σε κλούβα των ΜΑΤ μέσα από το άσυλο που στόχευαν σε αυτό καθεαυτό, η επίθεση σε αστυνομικούς που σαν άλλες Κασσάνδρες είχαν προβλέψει διάφοροι υπουργοί, ήταν τρομοκρατικές επιθέσεις κατά του κινήματος καθώς και το παρασύνθημα για την μηδενική ανοχή που εξήγγειλε ο Μαρκογιαννάκης και την εφάρμοσε στο μεγαλειώδες συλλαλητήριο 9/1, 18 χρόνια μετά την δολοφονία του Τεμπονέρα, όπου 15.000 διαδηλωτές την ώρα που διαλύονταν στα Προπύλαια δέχτηκαν άγρια καταστολή και τρομοκρατία.
Σε αυτά τα πλαίσια που η πολιτική της κυβέρνησης εντείνει την επίθεση της, που πραγματοποιεί στημένους διαλόγους για την παιδεία δήθεν tabula rasa, δεν υποχωρούμε. Ο κύκλος του Δεκέμβρη δεν έκλεισε, μπορεί να κοιτά το χθες, έχει όμως τα μάτια στραμμένα στο αύριο, στους αγώνες που θα έρθουν, στους Δεκέμβρηδες που θα έρθουν, που θα βγούμε νικητές. . . .
Με τα μάτια στραμμένα στο αύριο...»
6 Δεκέμβρη....
Ο 15χρονος μαθητής Αλέξης Γρηγορόπουλος πέφτει νεκρός από σφαίρες ειδικού φρουρού στα Εξάρχεια χωρίς να έχει προηγηθεί συμπλοκή, χωρίς κανένα τρόπο να απειλείται η ζωή του. Αυτόματα χιλιάδες διαδηλωτών πλημμύρισαν το κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης με πορεία προς τη ΓΑΔΑ συγκρουόμενοι με την άγρια καταστολή, μη διστάζωντας να απαντήσουν στα δακρυγόνα και το ξύλο των ΜΑΤ με πέτρες και οδοφράγματα στα οποία άρχισε να καίει η φλόγα της εξέγερσης!!!Στη συνέχεια καταλήφθηκε η Νομική, το Πολυτεχνείο και η ΑΣΣΟΕ. Για πολλές μέρες το κέντρο της Αθήνας κατακλύστηκε από τα ποτάμια της αγανάκτησης για μια πολιτική που δολοφονεί στην ζωή, στην εκπαίδευση, στην εργασία. Σε όλη την Ελλάδα αντήχησε η φωνή της νεολαίας με εκατοντάδες καταλήψεις στα σχολεία και περισσότερες από 150 καταλήψεις σε σχολές. Η οργή για την τρομοκρατική κυβέρνηση των δολοφόνων, για τις δυνάμεις καταστολής, για ένα σύστημα που δίνει λεφτά στις τράπεζες και σφαίρες στη νεολαία, που στηρίζεται στην άγρια εκμετάλλευση του κόσμου της δουλειάς έγινε πολιτικό μαζικό κίνημα. Γιατί η νεολαία που βγήκε στους δρόμους, ασφυκτιά στο σχολείο – εξεταστικό κάτεργο, παραδίδεται στα επιχειρηματικά ιδιωτικά κολέγια, θέλει πίσω τον κλεμμένο ελεύθερο χρόνο της, βλέπει την αντί – εκπαιδευτική «μεταρρύθμιση» να υποτάσσει την εκπαίδευση στις ανάγκες του κεφαλαίου, περιπλανιέται ανάμεσα στην ανεργία και την ημιαπασχόληση για να ζήσει με 500 ευρώ.
Η εξέγερση του Δεκέμβρη ξέσπασε με θρυαλλίδα την δολοφονία του 15χρονου μαθητή αλλά πυροδοτήθηκε από το εύφλεκτο υλικό της πολύπλευρης επίθεσης στις λαικές ελευθερίες, την οικονομική κρίση, την κοινωνική εξαθλίωση, την απόγνωση και το αδιέξοδο μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, αντιασφαλιστικά μέτρα, ελαστικές σχέσεις εργασίας, ανεπάρκεια της επίσημης Αριστεράς. Βασικά πολιτικά χαρακτηριστικά της εξέγερσης του Δεκέμβρη ήταν, η γενικότερη καταδίκη της κυβέρνησης της Ν.Δ. και του συμπολιτευόμενου ΠΑΣΟΚ, των κεντροαριστερών σεναρίων και του ευρύτερου συνασπισμού εξουσίας, αναδεικνύοντας το «ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ» αλλά και το «ΚΑΤΩ ΚΑΘΕ ΕΠΙΔΟΞΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΑΝΤΙΛΑΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ», η μαζικότητα, η εκρηκτικότητα, η μεγάλη ταχύτητα και ευρύτητα με την οποία διαδόθηκαν οι κινητοποιήσεις σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και σε 25 πόλεις εκτός Ελλάδας, σε θέατρα, σε ΜΜΕ και δημαρχεία (που πολλές φορές οδήγησαν και σε κατάληψή τους). Η δημιουργία κέντρων αγώνα, όπως η Νομική, και η μεταφορά των καταλήψεων σε αυτά. καθώς και οι τάσεις αυθόρμητης δράσης, ειδικά απέναντι σε αστυνομικά τμήματα, στα σύμβολα του καταναλωτισμού (πολυκαταστήματα), τράπεζες, πολυεθνικές, όπου το πιο αυθόρμητο κομμάτι της νεολαίας, οι μαθητές, πρωταγωνίστησαν πετροβολώντας ακριβώς ό,τι ένιωθαν έστω και πρωτόλεια ότι τους δολοφονεί τη ζωή!
Από την άλλη οι προβοκατόρικες ενέργειες με στόχο το λαικό κίνημα δεν έλειψαν. Από την μία οι πυροβολισμοί σε κλούβα των ΜΑΤ μέσα από το άσυλο που στόχευαν σε αυτό καθεαυτό, η επίθεση σε αστυνομικούς που σαν άλλες Κασσάνδρες είχαν προβλέψει διάφοροι υπουργοί, ήταν τρομοκρατικές επιθέσεις κατά του κινήματος καθώς και το παρασύνθημα για την μηδενική ανοχή που εξήγγειλε ο Μαρκογιαννάκης και την εφάρμοσε στο μεγαλειώδες συλλαλητήριο 9/1, 18 χρόνια μετά την δολοφονία του Τεμπονέρα, όπου 15.000 διαδηλωτές την ώρα που διαλύονταν στα Προπύλαια δέχτηκαν άγρια καταστολή και τρομοκρατία.
Σε αυτά τα πλαίσια που η πολιτική της κυβέρνησης εντείνει την επίθεση της, που πραγματοποιεί στημένους διαλόγους για την παιδεία δήθεν tabula rasa, δεν υποχωρούμε. Ο κύκλος του Δεκέμβρη δεν έκλεισε, μπορεί να κοιτά το χθες, έχει όμως τα μάτια στραμμένα στο αύριο, στους αγώνες που θα έρθουν, στους Δεκέμβρηδες που θα έρθουν, που θα βγούμε νικητές. . . .
Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009
…ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ
Με αφορμή τα γεγονότα της εξέγερσης του Δεκέμβρη, και λόγω του ρόλου που έπαιξαν σε αυτή οι διάφοροι οι πανεπιστημιακοί χώροι ανά την Ελλάδα, μία μεγάλη κουβέντα άνοιξε γύρω από το θέμα του πανεπιστημιακού ασύλου με τους διάφορους εκπροσώπους (χρισμένους ή μη) της κυβέρνησης και των συμμάχων της (ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ) να διακηρύσσουν ότι πρέπει επιτέλους να αλλάξει αυτός ο «αναχρονιστικός» θεσμός, που ,ωστόσο, με τόσο αίμα και θυσίες κατακτήθηκε. Απέναντι λοιπόν σε αυτή την απαξίωση του ασύλου προκύπτει η αναγκαιότητα να υψώσουμε τη δική μας φωνή, υπενθυμίζοντας τι ουσιαστικά σημαίνει το άσυλο.
Ως θεσμός, το πανεπιστημιακό άσυλο συνδέεται άρρηκτα με τη φυσιογνωμία του Πανεπιστημίου ως χώρου ελεύθερης έκφρασης και διακίνησης ιδεών και στην ουσία διαφυλάσσει την ελεύθερη εκφορά κι αλληλεπίδραση απόψεων κι αντίστοιχων πρακτικών που δεδομένου του υπάρχοντος συσχετισμού, στην κοινωνία θα θεωρούνταν αιρετικές. Σε καμία περίπτωση το άσυλο δεν κατοχυρώθηκε για τη διασφάλιση της ελεύθερης εκφοράς αυστηρά και μόνο ακαδημαϊκών-επιστημονικών ιδεών γιατί τέτοιες ιδέες ποτέ δε θα μπορούσαν να επισύρουν την επέμβαση των δυνάμεων καταστολής. Ένα τέτοιο επιχείρημα μπορεί να θεωρηθεί τουλάχιστον ανιστόρητο γιατί αγνοεί (ή, ακόμα χειρότερα, παραχαράσσει) τους αγώνες που δόθηκαν και τους ευτελίζει θεωρώντας τους άσκοπους κι αναίτιους. Ανέκαθεν ο χώρος του πανεπιστημίου αποτελούσε τον κατεξοχήν χώρο ύπαρξης και δραστηριοποίησης της νεολαίας. Δραστηριοποίησης που δεν περιορίζεται μόνο στην παρακολούθηση ακαδημαϊκών διαλέξεων αλλά επεκτείνεται και στην ευρύτερη ενασχόληση και τριβή του ατόμου με διάφορες πολιτιστικές και κυρίως πολιτικές διαδικασίες οι οποίες γεννούν κι εμβαθύνουν προβληματισμούς που τείνουν να αμφισβητήσουν ακόμα και την ίδια την εκπαιδευτική διαδικασία. Το άτομο, μέσα από τις συλλογικές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες του φοιτητικού σώματος, καλείται να συμμετάσχει στην παραγωγή πολιτικής και τη μετουσίωσή της σε πράξη. Έτσι, μέσω της συμμετοχής, από παθητικός δέκτης μηνυμάτων κι έρμαιο στις προσταγές ενός φαινομενικά απροσπέλαστου κέντρου λήψης αποφάσεων, το άτομο διαμορφώνει άποψη, συγκροτείται συλλογικά και διεκδικεί μαζί με τους συναδέλφους του τα δικαιώματά του αποκαθηλώνοντας λογικές όπως αυτή του ατομικού δρόμου που στόχο έχουν τη διάσπαση του φοιτητικού σώματος και την ευκολότερη χειραγώγησή του βάσει του δόγματος «διαίρει και βασίλευε».
Στη βάση, λοιπόν, του ότι το πανεπιστήμιο, αν και διαφορετικός κοινωνικός χώρος, δεν αποτελεί μια γυάλα, ένα πεδίο ξεκομμένο από την υπόλοιπη κοινωνία αλλά βρίσκεται σε συνεχή αλληλεπίδραση με αυτή, η πολιτικοποίηση των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας δεν μπορεί να περιορίζεται σε ζητήματα που αφορούν αποκλειστικά την εκπαίδευση αλλά οφείλει να άπτεται κι ευρύτερων θεμάτων του κεντρικού πολιτικού σκηνικού αφού και οι ίδιοι οι φοιτητές αποτελούν μέλη της κοινωνίας και τους μελλοντικούς εργαζόμενους. Έτσι, οι διεκδικήσεις των φοιτητών δεν περιορίζονται σε καθαρά εκπαιδευτικά αιτήματα αλλά συμπεριλαμβάνουν και διεκδικήσεις ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων. Αυτό είναι που δικαιολογεί, πέραν του αυστηρού ακαδημαϊκού ασύλου για τους φοιτητές, τη διεύρυνσή του για όλο το λαό.
Ας κάνουμε μια μικρή αναδρομή….
Το πανεπιστημιακό άσυλο, η απαγόρευση δηλαδή της εισόδου αστυνομικών στο Πανεπιστήμιο αποτελούσε ήδη από το 19ο αιώνα εθιμικό δίκαιο των ελληνικών ΑΕΙ. Την καταπάτησή του από χωροφύλακες επικαλέστηκαν μεταξύ άλλων και οι ένοπλοι φοιτητές που πραγματοποίησαν την πρώτη κατάληψη πανεπιστημιακού κτιρίου στην Αθήνα, τον Ιανουάριο του 1897, κατά τη διάρκεια του πρώτου μεγάλου φοιτητικού κινήματος στην ιστορία. Έκτοτε ο θεσμός του ασύλου λαμβάνει ευρεία λαϊκή αποδοχή και έχει αποτελέσει χώρο συγκρότησης και ανάπτυξης λαϊκών και νεολαιίστικων κινημάτων.
Ενδεικτικό της δυναμικής του θεσμού καθώς και της λαϊκής αποδοχής που αυτός απολάμβανε ακόμα και κατά τη διάρκεια της επταετούς χούντας είναι το γεγονός της παραίτησης της Συγκλήτου τού ΕΜΠ στις 14 Φεβρουαρίου 1973 λόγω παραβίασης του ασύλου. Αξίζει όμως περισσότερο να σταθούμε σε δύο άλλα περιστατικά καταπάτησης ασύλου κατά τη διάρκεια της χούντας. Στις 20/3/73 κατά τη διάρκεια κατάληψης του κτιρίου της Νομικής από τους φοιτητές, η Σύγκλητος έδωσε την άδεια για είσοδο της αστυνομίας, κάνοντας λόγο για μικρή ομάδα ατόμων άσχετη προς του φοιτητές που παρεμποδίζει τη διδασκαλία. Στις 17/11 την τραγική νύχτα της σφαγής στο πολυτεχνείο από τις στρατιωτικές δυνάμεις, ενώ αρχικά η Σύγκλητος του ΕΜΠ αρνήθηκε να επιτρέψει εισβολή της αστυνομίας, επικαλούμενη ακριβώς το πανεπιστημιακό άσυλο, δύο μέρες μετά με νεότερη απόφασή της (19/11/73) «αποδοκιμάζει αυτούς που προκάλεσαν τα δραματικά γεγονότα κάνοντας κατάχρηση του άσυλου» με το επιχείρημα ότι πρόκειται για «εξωφοιτητικά στοιχεία» στους οποίους αποδίδονται τόσο «η υπερίσχυση των πολιτικών συνθημάτων έναντι των σπουδαστικών» όσο και «οι ζημιές στην περιουσία του ΕΜΠ. Επί της ουσίας μετά την είσοδο των τανκς στο Πολυτεχνείο, τη σφαγή των φοιτητών και την κήρυξη στρατιωτικού νόμου, η Σύγκλητος μιλούσε για «ζημιές στην περιουσία του ΕΜΠ». Είναι προφανές ότι κατά την διάρκεια της επταετίας η χούντα και οι σύμμαχοί της (εντός και εκτός των Πανεπιστημίων) προσπάθησαν να υπονομεύσουν το άσυλο, γιατί ακριβώς αποτελούσε το προπύργιο της αντίστασης τόσο του φοιτητικού όσο και του λαϊκού κινήματος.
Ακόμα και μετά τη Μεταπολίτευση, όμως, το άσυλο εξακολούθησε να δέχεται προσπάθειες υπονόμευσης και από τις… «δημοκρατικές» κυβερνήσεις. Η πρόταση της αντιπολίτευσης για ενσωμάτωση του θεσμού του πανεπιστημιακού ασύλου στο νέο Σύνταγμα το 1975 απορρίφθηκε από την κυβέρνηση Κ. Καραμανλή, παρά τις πιέσεις, δείχνοντας έτσι ξεκάθαρα ποιες ήταν οι προθέσεις της κυβέρνησης της μεταπολίτευσης. Τον Μάιο του 1977, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευστάθιος Μπλέτσας γνωμοδότησε, έπειτα από σχετικό ερώτημα του υπ. Δημόσιας Τάξης, ότι πανεπιστημιακό άσυλο δεν υφίσταται κι ότι η αστυνομία έχει δικαίωμα και καθήκον να μπαίνει όποτε θέλει στα ΑΕΙ, να παρίσταται στις φοιτητικές συνελεύσεις «εάν αυτές παρέκκλιναν του σκοπού τους και μετατρέπονταν σε πολιτικές συναθροίσεις», καθώς και «να ανακαλύπτει και να προσαγάγει σε δίκη τους φυσικούς ή ηθικούς αυτουργούς» των «εγκλημάτων» της αφισοκόλλησης, της ανάρτησης πανό και της αναγραφής συνθημάτων στους τοίχους. Οι θυελλώδεις αντιδράσεις ανάγκασαν τον υπουργό Παιδείας Γεώργιο Ράλλη να ξεκαθαρίσει ότι «η κυβέρνηση αναγνωρίζει ουσιαστικά και στην πράξη το πανεπιστημιακό άσυλο».
Η νομική κατοχύρωση αυτού του θεσμού και η αναγνώριση των πανεπιστημιακών χώρων ως χώρων ασύλου ήρθε μετ’ εμποδίων το 1982 με την ψήφιση του νόμου για τα ελληνικά ΑΕΙ. Από τότε μέχρι σήμερα όμως έχουμε πολλές περιπτώσεις παραβίασης του ασύλου από αστυνομικές δυνάμεις, με αποκορύφωμα τη μεγάλη επιχείρηση των ΜΑΤ το Νοέμβρη του 1995 στο κάτω πολυτεχνείο όπου μετά από πολύωρες συγκρούσεις συνελήφθησαν 479 φοιτητές!!!
Ο νέος νόμος-πλαίσιο που ψηφίστηκε στις 8/3/07 υλοποιεί τις προθέσεις της κυβέρνησης για περιστολή του ασύλου, αφ’ ενός μεν περιορίζοντας το σε συγκεκριμένους χώρους και αφ’ εταίρου αλλάζοντας τη έννοια του ασύλου σε ακαδημαϊκό, δηλαδή άσυλο μόνο για διδασκαλία και έρευνα, η οποία έρευνα προωθείται και εξυπηρετεί συμφέροντα κυρίως μη-κρατικών φορέων(ιδιώτες, επιχειρήσεις, πολυεθνικές κτλ). Παρά τις πιέσεις από τη μεριά του κράτους ο φοιτητικός κόσμος έχοντας καταδικάσει αυτόν τον νόμο τον αμφισβητεί στην πράξη και επί της ουσίας μπλοκάρει την εφαρμογή του.
Παρόλα αυτά οι πανεπιστημιακοί χώροι λειτούργησαν σε όλα τα κινήματα(φοιτητών και εργαζομένων) ως κέντρα συγκρότησης και συντονισμού με ζωντανές διαδικασίες, εκδηλώσεις και συζητήσεις ώστε να διασφαλιστεί το άσυλο.
Φτάνοντας στο σήμερα…
Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης εξέγερσης του Δεκέμβρη οι πανεπιστημιακοί χώροι στα κέντρα των πόλεων έπαιξαν ζωτικό ρόλο στην ανάπτυξη και την οργάνωση του κινήματος. Λειτούργησαν ως πραγματικά κέντρα αγώνα, αντιπληροφόρησης και χώροι συντονισμού ακριβώς επειδή ο θεσμός του ασύλου προασπίζει την αυτοτέλεια και την ανεξαρτησία των διαδικασιών του κινήματος απέναντι σε κρατικές παρεμβάσεις ή ακόμα και κατασταλτικά χτυπήματα. Στην Αθήνα αυτό τον ρόλο έπαιξαν κυρίως οι χώροι: Νομική, Κάτω Πολυτεχνείο και ΑΣΟΕΕ. Γι’ αυτό τον λόγο η κυβέρνηση και οι μηχανισμοί του κράτους (αστυνομία, εισαγγελείς) επιχειρούν να ανοίξουν το ζήτημα της άρσης ασύλου, ως το τελευταίο τους χαρτί, επιδιώκοντας να καταφέρουν ένα κατασταλτικό χτύπημα συνολικά στο κίνημα. Την ίδια στιγμή τα ΜΜΕ συντονισμένα καλούν την κυβέρνηση να επέμβει στους πανεπιστημιακούς χώρους και να επιβάλλει την τάξη. Χαρακτηριστικές είναι και οι στοχευμένες ενέργειες τον Δεκέμβρη στο κάτω Πολυτεχνείο από μεριάς του κράτους είτε με τελεσίγραφα για αποχώρηση είτε με του διάφορους εισαγγελείς που παρευρίσκονταν στην περιοχή ώστε να διατάξουν έφοδο της αστυνομίας, παρακάμπτοντας ακόμα και τη σύγκλητο, ενώ την ίδια στιγμή τα ΜΑΤ περικυκλώνουν προκλητικά και ασφυκτικά το χώρο του Πολυτεχνείου, καταστρατηγώντας επί της ουσίας το άσυλο. Η κυβέρνηση ακόμα επιλέγει να χρησιμοποιήσει τα προβοκατόρικα χτυπήματα με καλάσνικοφ σε αστυνομικούς (που ουδεμία σχέση έχουν με το κίνημα) ώστε να κάνει λόγο για τρομοκρατικές οργανώσεις-φαντάσματα που κρύβονται στους χώρους ασύλου και να το χρησιμοποιήσει αυτό ως πρόφαση για την παραβίαση του ασύλου από τις αστυνομικές δυνάμεις, αλλά και ως άλλοθι για να ανοίξει την κουβέντα για το άσυλο μες τη βουλή εν όψει και του διαλόγου για την παιδεία.
Το ζήτημα του ασύλου συνιστά ένα ευρύτερο ζήτημα δημοκρατίας. Οι πρόσφατοι εργατικοί και νεολαιίστικοι αγώνες στην Ελλάδα συνδέθηκαν με τους πανεπιστημιακούς χώρους, οι οποίοι ήταν πάντοτε ανοιχτοί σε διαδικασίες όχι μόνο φοιτητών αλλά και διαδικασίες σωματείων, μαθητών, συλλογικοτήτων, πολιτικών οργανώσεων. Μια ενέργεια άρσης ασύλου δεν θέλει απλά να επιβάλλει την τάξη αλλά συνολικότερα να δημιουργήσει εμπόδια στη δυνατότητα του λαού και της νεολαίας να κινητοποιούνται, να αγωνίζονται, να συντονίζονται. Άλλωστε τα επιτελεία κυβέρνησης-αντιπολίτευσης και τα «παπαγαλάκια» τους στα πανεπιστήμια περιμένουν στη γωνία για να αλλάξουν εκ βάθρων το χαρακτήρα του ασύλου και να φέρουν μες στα πανεπιστήμια security, κάμερες και αστυνομία.
Η απάντηση μας έρχεται μέσα από τις συλλογικούς μας αγώνες, την μαζική παρουσία και την περιφρούρηση του ασύλου απέναντι στις δυνάμεις καταστολής. Το άσυλο είναι υπόθεση όλων μας.
Αριστερή Ενωτική Πρωτοβουλία http://aepeaak.blogspot.com
Ως θεσμός, το πανεπιστημιακό άσυλο συνδέεται άρρηκτα με τη φυσιογνωμία του Πανεπιστημίου ως χώρου ελεύθερης έκφρασης και διακίνησης ιδεών και στην ουσία διαφυλάσσει την ελεύθερη εκφορά κι αλληλεπίδραση απόψεων κι αντίστοιχων πρακτικών που δεδομένου του υπάρχοντος συσχετισμού, στην κοινωνία θα θεωρούνταν αιρετικές. Σε καμία περίπτωση το άσυλο δεν κατοχυρώθηκε για τη διασφάλιση της ελεύθερης εκφοράς αυστηρά και μόνο ακαδημαϊκών-επιστημονικών ιδεών γιατί τέτοιες ιδέες ποτέ δε θα μπορούσαν να επισύρουν την επέμβαση των δυνάμεων καταστολής. Ένα τέτοιο επιχείρημα μπορεί να θεωρηθεί τουλάχιστον ανιστόρητο γιατί αγνοεί (ή, ακόμα χειρότερα, παραχαράσσει) τους αγώνες που δόθηκαν και τους ευτελίζει θεωρώντας τους άσκοπους κι αναίτιους. Ανέκαθεν ο χώρος του πανεπιστημίου αποτελούσε τον κατεξοχήν χώρο ύπαρξης και δραστηριοποίησης της νεολαίας. Δραστηριοποίησης που δεν περιορίζεται μόνο στην παρακολούθηση ακαδημαϊκών διαλέξεων αλλά επεκτείνεται και στην ευρύτερη ενασχόληση και τριβή του ατόμου με διάφορες πολιτιστικές και κυρίως πολιτικές διαδικασίες οι οποίες γεννούν κι εμβαθύνουν προβληματισμούς που τείνουν να αμφισβητήσουν ακόμα και την ίδια την εκπαιδευτική διαδικασία. Το άτομο, μέσα από τις συλλογικές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες του φοιτητικού σώματος, καλείται να συμμετάσχει στην παραγωγή πολιτικής και τη μετουσίωσή της σε πράξη. Έτσι, μέσω της συμμετοχής, από παθητικός δέκτης μηνυμάτων κι έρμαιο στις προσταγές ενός φαινομενικά απροσπέλαστου κέντρου λήψης αποφάσεων, το άτομο διαμορφώνει άποψη, συγκροτείται συλλογικά και διεκδικεί μαζί με τους συναδέλφους του τα δικαιώματά του αποκαθηλώνοντας λογικές όπως αυτή του ατομικού δρόμου που στόχο έχουν τη διάσπαση του φοιτητικού σώματος και την ευκολότερη χειραγώγησή του βάσει του δόγματος «διαίρει και βασίλευε».
Στη βάση, λοιπόν, του ότι το πανεπιστήμιο, αν και διαφορετικός κοινωνικός χώρος, δεν αποτελεί μια γυάλα, ένα πεδίο ξεκομμένο από την υπόλοιπη κοινωνία αλλά βρίσκεται σε συνεχή αλληλεπίδραση με αυτή, η πολιτικοποίηση των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας δεν μπορεί να περιορίζεται σε ζητήματα που αφορούν αποκλειστικά την εκπαίδευση αλλά οφείλει να άπτεται κι ευρύτερων θεμάτων του κεντρικού πολιτικού σκηνικού αφού και οι ίδιοι οι φοιτητές αποτελούν μέλη της κοινωνίας και τους μελλοντικούς εργαζόμενους. Έτσι, οι διεκδικήσεις των φοιτητών δεν περιορίζονται σε καθαρά εκπαιδευτικά αιτήματα αλλά συμπεριλαμβάνουν και διεκδικήσεις ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων. Αυτό είναι που δικαιολογεί, πέραν του αυστηρού ακαδημαϊκού ασύλου για τους φοιτητές, τη διεύρυνσή του για όλο το λαό.
Ας κάνουμε μια μικρή αναδρομή….
Το πανεπιστημιακό άσυλο, η απαγόρευση δηλαδή της εισόδου αστυνομικών στο Πανεπιστήμιο αποτελούσε ήδη από το 19ο αιώνα εθιμικό δίκαιο των ελληνικών ΑΕΙ. Την καταπάτησή του από χωροφύλακες επικαλέστηκαν μεταξύ άλλων και οι ένοπλοι φοιτητές που πραγματοποίησαν την πρώτη κατάληψη πανεπιστημιακού κτιρίου στην Αθήνα, τον Ιανουάριο του 1897, κατά τη διάρκεια του πρώτου μεγάλου φοιτητικού κινήματος στην ιστορία. Έκτοτε ο θεσμός του ασύλου λαμβάνει ευρεία λαϊκή αποδοχή και έχει αποτελέσει χώρο συγκρότησης και ανάπτυξης λαϊκών και νεολαιίστικων κινημάτων.
Ενδεικτικό της δυναμικής του θεσμού καθώς και της λαϊκής αποδοχής που αυτός απολάμβανε ακόμα και κατά τη διάρκεια της επταετούς χούντας είναι το γεγονός της παραίτησης της Συγκλήτου τού ΕΜΠ στις 14 Φεβρουαρίου 1973 λόγω παραβίασης του ασύλου. Αξίζει όμως περισσότερο να σταθούμε σε δύο άλλα περιστατικά καταπάτησης ασύλου κατά τη διάρκεια της χούντας. Στις 20/3/73 κατά τη διάρκεια κατάληψης του κτιρίου της Νομικής από τους φοιτητές, η Σύγκλητος έδωσε την άδεια για είσοδο της αστυνομίας, κάνοντας λόγο για μικρή ομάδα ατόμων άσχετη προς του φοιτητές που παρεμποδίζει τη διδασκαλία. Στις 17/11 την τραγική νύχτα της σφαγής στο πολυτεχνείο από τις στρατιωτικές δυνάμεις, ενώ αρχικά η Σύγκλητος του ΕΜΠ αρνήθηκε να επιτρέψει εισβολή της αστυνομίας, επικαλούμενη ακριβώς το πανεπιστημιακό άσυλο, δύο μέρες μετά με νεότερη απόφασή της (19/11/73) «αποδοκιμάζει αυτούς που προκάλεσαν τα δραματικά γεγονότα κάνοντας κατάχρηση του άσυλου» με το επιχείρημα ότι πρόκειται για «εξωφοιτητικά στοιχεία» στους οποίους αποδίδονται τόσο «η υπερίσχυση των πολιτικών συνθημάτων έναντι των σπουδαστικών» όσο και «οι ζημιές στην περιουσία του ΕΜΠ. Επί της ουσίας μετά την είσοδο των τανκς στο Πολυτεχνείο, τη σφαγή των φοιτητών και την κήρυξη στρατιωτικού νόμου, η Σύγκλητος μιλούσε για «ζημιές στην περιουσία του ΕΜΠ». Είναι προφανές ότι κατά την διάρκεια της επταετίας η χούντα και οι σύμμαχοί της (εντός και εκτός των Πανεπιστημίων) προσπάθησαν να υπονομεύσουν το άσυλο, γιατί ακριβώς αποτελούσε το προπύργιο της αντίστασης τόσο του φοιτητικού όσο και του λαϊκού κινήματος.
Ακόμα και μετά τη Μεταπολίτευση, όμως, το άσυλο εξακολούθησε να δέχεται προσπάθειες υπονόμευσης και από τις… «δημοκρατικές» κυβερνήσεις. Η πρόταση της αντιπολίτευσης για ενσωμάτωση του θεσμού του πανεπιστημιακού ασύλου στο νέο Σύνταγμα το 1975 απορρίφθηκε από την κυβέρνηση Κ. Καραμανλή, παρά τις πιέσεις, δείχνοντας έτσι ξεκάθαρα ποιες ήταν οι προθέσεις της κυβέρνησης της μεταπολίτευσης. Τον Μάιο του 1977, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευστάθιος Μπλέτσας γνωμοδότησε, έπειτα από σχετικό ερώτημα του υπ. Δημόσιας Τάξης, ότι πανεπιστημιακό άσυλο δεν υφίσταται κι ότι η αστυνομία έχει δικαίωμα και καθήκον να μπαίνει όποτε θέλει στα ΑΕΙ, να παρίσταται στις φοιτητικές συνελεύσεις «εάν αυτές παρέκκλιναν του σκοπού τους και μετατρέπονταν σε πολιτικές συναθροίσεις», καθώς και «να ανακαλύπτει και να προσαγάγει σε δίκη τους φυσικούς ή ηθικούς αυτουργούς» των «εγκλημάτων» της αφισοκόλλησης, της ανάρτησης πανό και της αναγραφής συνθημάτων στους τοίχους. Οι θυελλώδεις αντιδράσεις ανάγκασαν τον υπουργό Παιδείας Γεώργιο Ράλλη να ξεκαθαρίσει ότι «η κυβέρνηση αναγνωρίζει ουσιαστικά και στην πράξη το πανεπιστημιακό άσυλο».
Η νομική κατοχύρωση αυτού του θεσμού και η αναγνώριση των πανεπιστημιακών χώρων ως χώρων ασύλου ήρθε μετ’ εμποδίων το 1982 με την ψήφιση του νόμου για τα ελληνικά ΑΕΙ. Από τότε μέχρι σήμερα όμως έχουμε πολλές περιπτώσεις παραβίασης του ασύλου από αστυνομικές δυνάμεις, με αποκορύφωμα τη μεγάλη επιχείρηση των ΜΑΤ το Νοέμβρη του 1995 στο κάτω πολυτεχνείο όπου μετά από πολύωρες συγκρούσεις συνελήφθησαν 479 φοιτητές!!!
Ο νέος νόμος-πλαίσιο που ψηφίστηκε στις 8/3/07 υλοποιεί τις προθέσεις της κυβέρνησης για περιστολή του ασύλου, αφ’ ενός μεν περιορίζοντας το σε συγκεκριμένους χώρους και αφ’ εταίρου αλλάζοντας τη έννοια του ασύλου σε ακαδημαϊκό, δηλαδή άσυλο μόνο για διδασκαλία και έρευνα, η οποία έρευνα προωθείται και εξυπηρετεί συμφέροντα κυρίως μη-κρατικών φορέων(ιδιώτες, επιχειρήσεις, πολυεθνικές κτλ). Παρά τις πιέσεις από τη μεριά του κράτους ο φοιτητικός κόσμος έχοντας καταδικάσει αυτόν τον νόμο τον αμφισβητεί στην πράξη και επί της ουσίας μπλοκάρει την εφαρμογή του.
Παρόλα αυτά οι πανεπιστημιακοί χώροι λειτούργησαν σε όλα τα κινήματα(φοιτητών και εργαζομένων) ως κέντρα συγκρότησης και συντονισμού με ζωντανές διαδικασίες, εκδηλώσεις και συζητήσεις ώστε να διασφαλιστεί το άσυλο.
Φτάνοντας στο σήμερα…
Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης εξέγερσης του Δεκέμβρη οι πανεπιστημιακοί χώροι στα κέντρα των πόλεων έπαιξαν ζωτικό ρόλο στην ανάπτυξη και την οργάνωση του κινήματος. Λειτούργησαν ως πραγματικά κέντρα αγώνα, αντιπληροφόρησης και χώροι συντονισμού ακριβώς επειδή ο θεσμός του ασύλου προασπίζει την αυτοτέλεια και την ανεξαρτησία των διαδικασιών του κινήματος απέναντι σε κρατικές παρεμβάσεις ή ακόμα και κατασταλτικά χτυπήματα. Στην Αθήνα αυτό τον ρόλο έπαιξαν κυρίως οι χώροι: Νομική, Κάτω Πολυτεχνείο και ΑΣΟΕΕ. Γι’ αυτό τον λόγο η κυβέρνηση και οι μηχανισμοί του κράτους (αστυνομία, εισαγγελείς) επιχειρούν να ανοίξουν το ζήτημα της άρσης ασύλου, ως το τελευταίο τους χαρτί, επιδιώκοντας να καταφέρουν ένα κατασταλτικό χτύπημα συνολικά στο κίνημα. Την ίδια στιγμή τα ΜΜΕ συντονισμένα καλούν την κυβέρνηση να επέμβει στους πανεπιστημιακούς χώρους και να επιβάλλει την τάξη. Χαρακτηριστικές είναι και οι στοχευμένες ενέργειες τον Δεκέμβρη στο κάτω Πολυτεχνείο από μεριάς του κράτους είτε με τελεσίγραφα για αποχώρηση είτε με του διάφορους εισαγγελείς που παρευρίσκονταν στην περιοχή ώστε να διατάξουν έφοδο της αστυνομίας, παρακάμπτοντας ακόμα και τη σύγκλητο, ενώ την ίδια στιγμή τα ΜΑΤ περικυκλώνουν προκλητικά και ασφυκτικά το χώρο του Πολυτεχνείου, καταστρατηγώντας επί της ουσίας το άσυλο. Η κυβέρνηση ακόμα επιλέγει να χρησιμοποιήσει τα προβοκατόρικα χτυπήματα με καλάσνικοφ σε αστυνομικούς (που ουδεμία σχέση έχουν με το κίνημα) ώστε να κάνει λόγο για τρομοκρατικές οργανώσεις-φαντάσματα που κρύβονται στους χώρους ασύλου και να το χρησιμοποιήσει αυτό ως πρόφαση για την παραβίαση του ασύλου από τις αστυνομικές δυνάμεις, αλλά και ως άλλοθι για να ανοίξει την κουβέντα για το άσυλο μες τη βουλή εν όψει και του διαλόγου για την παιδεία.
Το ζήτημα του ασύλου συνιστά ένα ευρύτερο ζήτημα δημοκρατίας. Οι πρόσφατοι εργατικοί και νεολαιίστικοι αγώνες στην Ελλάδα συνδέθηκαν με τους πανεπιστημιακούς χώρους, οι οποίοι ήταν πάντοτε ανοιχτοί σε διαδικασίες όχι μόνο φοιτητών αλλά και διαδικασίες σωματείων, μαθητών, συλλογικοτήτων, πολιτικών οργανώσεων. Μια ενέργεια άρσης ασύλου δεν θέλει απλά να επιβάλλει την τάξη αλλά συνολικότερα να δημιουργήσει εμπόδια στη δυνατότητα του λαού και της νεολαίας να κινητοποιούνται, να αγωνίζονται, να συντονίζονται. Άλλωστε τα επιτελεία κυβέρνησης-αντιπολίτευσης και τα «παπαγαλάκια» τους στα πανεπιστήμια περιμένουν στη γωνία για να αλλάξουν εκ βάθρων το χαρακτήρα του ασύλου και να φέρουν μες στα πανεπιστήμια security, κάμερες και αστυνομία.
Η απάντηση μας έρχεται μέσα από τις συλλογικούς μας αγώνες, την μαζική παρουσία και την περιφρούρηση του ασύλου απέναντι στις δυνάμεις καταστολής. Το άσυλο είναι υπόθεση όλων μας.
Αριστερή Ενωτική Πρωτοβουλία http://aepeaak.blogspot.com
Πέμπτη, 05 Φεβρουαρίου 2009
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
